Leren is experimenteren

Als klein kind leren fietsen op twee wielen was voor mij een hele opgave. Mijn zussen die al lang een grote fiets hadden. En ik die het maar niet onder de knie kreeg. Hoe vaak mijn moeder op de grote parkeerplaats bij ons huis achter mij aan heeft gerend… Met een duwtje in mijn rug, vaart maken en loslaten zodat ik zelf al slingerend verder kon. En wat vond ik het spannend en voelde ik mij onzeker. Balans vinden met die snelheid lukte mij niet echt… Tot het moment dat ik bij mijn favoriete tante ging logeren in Vreeland. Zij woonde aan een lange smalle boerenweg waar nauwelijks auto’s reden. Met de fiets van mijn kleine nicht, waarbij ik makkelijk met beide voeten de grond kon raken, ben ik gaan uitproberen. Langzaam, sneller, stoppen en weer opnieuw gaan. En als ik het te spannend vond, zette ik mijn voeten snel aan de grond om vandaaruit weer te beginnen. Niemand die mij een duwtje in de rug gaf, niemand die mij aanspoorde, niemand die toekeek. Als de dag van gisteren kan ik het oproepen. Waarom? Omdat ik zo mijzelf heb gevoeld, daar op die boerenweg. Mijn eigen grenzen heb verkend en verlegd in mijn eigen tempo. Zelfsturend, voorzichtig op mijn manier. En toen ik vaart kreeg en een stuk fietste, voeten op de pedalen, voelde ik de opwinding in mijn hele lijf. Dat moment zit opgeslagen in mij.

An event attached to an emotion will burn into the brain

(John van der Meij)

Wat was ik trots en blij. En wat had ik er een plezier in om door te gaan, steeds opnieuw. Zo anders dan toen op die parkeerplaats met mijn moeder.

Leren is experimenteren, vanuit eigen timing en zelfsturing.

Soms willen we als ouder met alle goede bedoelingen helpen. Zo ook mijn moeder. En soms werkt het niet, weet het kind zelf veel beter hoe verder te komen. Door te ervaren en in eigen tempo de grenzen te verkennen. Een duwtje kan dan zelfs averechts werken.

Author: Sonja

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *