Loslaten en vrijgeven

Ik blik terug naar 22 juli,  het is zover. De zomervakantie is voor ons begonnen en dit is het eerste jaar dat de kinderen alleen zonder ons op vakantie gaan. Onze dochter interrailen naar verschillende steden en een festival en onze zoon naar een Spaans feestoord. En wat doen wij? Sinds lange tijd de zomervakantie weer met z’n tweeën beleven. Eerst 10 dagen naar het prachtige Toscane en na een paar dagen thuis nog voor 7 dagen naar het indrukwekkende Noorwegen.

Heel veel mensen vragen aan ons: ‘Hoe was het zo voor het eerst zonder jullie kinderen op reis?’. Het bijzondere is dat de kinderen voor een deel wel met ons mee zijn gereisd. Uiteraard in ons hart maar zeker ook door onze gesprekken. Wij zijn zo gewend om activiteiten en belevenissen met z’n vieren te ervaren en te delen. Zo ook op deze vakantie. Mijn man zei bijvoorbeeld regelmatig: ‘ ik denk dat zij dit ook heel gaaf vinden, of mooi of leuk…’. Of we deelden via een whats app een bericht of foto met de kinderen, zo anders dan ouders vroeger konden communiceren. En als we  na het bezoeken van een historische stad nog even wilden stoppen om van het uitzicht te genieten, ervaarden we het voordeel dat niemand op de achterbank zei: ‘Ah nee hè, niet weer stoppen, ik wil terug, heb t zoooo warm, ik wil naar het zwembad’. Onze gezamenlijke timing kunnen volgen en genieten van wat op ons pad kwam, was opeens gemakkelijker en zo heerlijk.

Bij thuiskomst lag een hartverwarmende kaart op de piano: ‘Welkom thuis lieve pap en mam, stiekem hebben we jullie best wel een beetje gemist  x’,  met een vaasje ernaast met kleine bloemen uit de tuin. Zo lief!

Daarna was het hun tijd om te gaan. En die voelde anders voor mij. Mijn moederhart ging aan. Was alles goed geregeld, letten ze op elkaar? Ik hoor mezelf zeggen ‘pas op voor zakkenrollers’. De beren kwamen spontaan op de weg die ik voor hun zag… 

Blij verrast heb ik mogen ervaren dat op het moment dat ze echt gingen, er rust kwam. De rust was er toen onze dochter met een enorme rugzak op de trein zat en onze zoon met rolkoffer met de bus vertrok. Nieuwe gedachten kwamen in mij naar boven op hun pad. Wat gaan zij een avontuur beleven, wat gaan zij genieten zonder ouders. Hun eigen timing volgen, genieten van de dingen die zij juist zo leuk vinden. Ontdekken vanuit nieuwsgierigheid en zelf sturen in plaats van de ouders volgen. Voor mij is dit niet zozeer loslaten maar meer vrijgeven. Hun vrijgeven om vanuit vrijheid de dingen te doen die zij willen en mijzelf vrijgeven van het zorgen. Een nieuwe fase is aangebroken.

Inmiddels is onze dochter alweer terug. Vol verhalen en zo enthousiast. Het contact met haar vrienden en zich gedragen voelen door die groep – ze heeft het ervaren als een warm bad, veilig en met zoveel plezier en lachen.

En onze zoon? Die komt over een paar dagen terug. Wat zal hij gegroeid zijn. 

Author: Sonja

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *