Rituelen verbinden en geven door

Ons gezin is in een nieuwe fase beland. De oudste, onze prachtige dochter, heeft het nest verlaten. En ja dat is voor haar een grote overgang en voor ons als ouders ook. Ook haar broer ervaart veranderingen. We zitten nu geregeld met z’n drieën aan tafel en de dynamiek is thuis veranderd.

Een fase waarvan je als moeder weet dat die ooit komt. Dat dat juist heel gezond is en waar je trots op kan zijn. Dat je eigen dochter op haar benen kan staan. Daar doe je het toch voor? De opvoeding, het begeleiden wat wij als ouders met veel liefde hebben gedaan om haar uiteindelijk zelfstandig te laten zijn en haar eigen keuzes kan maken.

En waarom doet het dan toch zo veel verdriet. Word ik overvallen door een stroom tranen als ik naar het dorp loop voor een paar boodschappen. Voel ik een soort ‘dit is de laatste keer’ als ik haar schone kleding opvouw. Alsof er een verschuiving in mij plaatsvindt en ik aan het rouwen ben. Maar onze dochter is er toch nog steeds? Komt ook nog thuis. Wat gebeurt er met mij? Met ons?

Haar laatste dag thuis hebben we afgerond met een ritueel; het meenemen van ons licht naar haar nieuwe stek.

Ze heeft van ons een waxinelichtjeshouder in de vorm van een lotusbloem gekregen. Vele groene blaadjes die het licht omvouwen.

Tijdens het avondeten steek ik zoals altijd de grote kaars op tafel aan. Na het eten gaat deze kaars brandend mee in een grote vaas. In haar nieuwe huis steekt haar vader haar kaarsje in de lotusbloem met ons licht aan, zodat het verder kan branden in haar nieuwe leven.

Op de kaart hebben we geschreven wat dit voor ons betekent en wat zij voor ons betekent. En natuurlijk een hele zak vol met kaarsjes erbij zodat ze veelvuldig het licht kan branden. We wensen haar geluk en steun vanuit onze warmte en liefde.

De wetenschap dat ze als ze haar oude thuis mist de kaars kan branden, geeft mij troost.

Wat was is niet meer. De moeder van een meid die thuis woont is voorbij. Ik mag een moeder zijn van een vrouw die leert op eigen benen te staan.

En dan is de eerste week met rollercoastermomenten en emoties voorbij en is het zondag. Daar staat ze weer voor m’n neus, in de tuin en haar favoriete kat in de armen. ‘Lieverd hoe heb je het gehad? ‘ en we beginnen met delen. Wat we hebben beleefd, wat we hebben gevoeld, wat we hebben gemist en wat we hebben geleerd. Dank je wel voor je openheid lieve meid.

En ik steek s’ avonds weer onze kaars op tafel aan. Een kaars van licht, warmte, verbinding.

Rituelen… begeleiden overgangen en verbinden.

Author: Sonja

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *