Zelfbeeld; hoe kijkt je kind naar zichzelf?

Laatst sprak ik mijn vriendin. In deze nieuwe situatie zit ook zij thuis met haar gezin en haar jongste dochter van 9 jaar heeft veel aandacht nodig. Haar schoolwerk gaat gewoon door en haar moeder wordt vaak om hulp geroepen. ‘Ik lijk wel geen tel voor mezelf te hebben, laat staan aan mijn eigen werk te kunnen beginnen… We hebben allemaal zo veel behoefte aan ontspanning en plezier’.

De tafels van de rekenles doen ze al in de tuin. Een bal overgooien en tegelijkertijd de tafel opnoemen helpt om te automatiseren. Voor dochter leuk en voor moeder ook nog een beetje beweging.

Maar dan is op een dag de koek op. Het nieuwe is eraf, de rek eruit en haar dochter wil niet meer. Blijft in de ochtend in haar pyjama hangen voor de televisie. Waarop haar moeder begripvol zegt: “Dit wordt een lekkere pyjamadag, waarin alles mag en niets moet. Zalig. Weet je nog dat je vroeger veel geschilderd hebt? Misschien leuk om je verfspullen te pakken en het weer eens te doen”.

In de middag ging haar dochter naar boven, nog steeds in pyjama en kwam met haar armen vol met verfspullen weer beneden. Alles werd uitgestald, de doos met veel kleuren verf geopend en een groot wit papier lag op de eettafel. En toen werd het stil… er kwam een zucht en nog een zucht.

‘Wat is er?’ vroeg haar moeder. ‘Ik weet niet wat ik moet schilderen’, was haar antwoord.

‘Nou je moet niets hoor lieverd’. ‘Nee dat weet ik mam, maar ik weet niet wat ik kan gaan schilderen…’ en toen was het bij haar moeder even stil…

‘Vroeger schilderde je de mooiste schilderijen’, was uiteindelijk haar reactie. ‘Maar dat kan ik niet meer mam. Ik weet niet meer wat ik kan schilderen…’

Het proces van kliederen, vormen maken, kleuren mengen en al gaande iets op papier krijgen – dat proces – is ze helemaal kwijt. Ze heeft inmiddels geleerd dat concepten bestaan, dat het resultaat er is en er toe doet, dat je een vogel kan zien in de lucht, dat zij in mei een ei legt en ook hoe je het woord vogel spelt en schrijft. Iets is goed of fout. ‘Een vogel schilderen zoals die in de tuin, dat lukt mij nooit!’, zei ze. Tja

Plotseling is schilderen gekoppeld aan een concept, aan een resultaat, aan goed en fout in plaats van aan het creatieve proces van experimenteren, gevoel volgen en gaande weg vormgeven.

Uiteindelijk werd het papier opgeruimd en de schildersspullen verdwenen in de kast gezet. ‘Voor een ander keer’, zei ze…

Het zelfbeeld van deze creatieve schilderes was ver te zoeken.

Faalangst ontwikkelt zich bij sommige kinderen op het moment dat ze veelvuldig geconfronteerd worden met de beoordeling van het resultaat. Ze raken een stuk vrijheid en creativiteit kwijt. Mooi om bewust thuis ruimte te maken voor ervaringen, vrij spelen, ontdekken en avontuur. Een ‘Doe eens gek, doe het eens anders dag’ kan de inspirerende kapstok zijn die jullie met elkaar elke keer vrij vorm geven.

Author: Sonja

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *